STREFA MAMY

Czy zawsze kończy się tylko na planach?

12 stycznia 2015

Mniej więcej rok temu zaczęłam odczuwać strach przed narodzinami Karoliny. Bardziej, niż samego porodu, obawiałam się tego jak to będzie jak już mała się pojawi. Ale zanim miało do tego dojść trzeba było przebrnąć przez poród. Pamiętam jakby to było dzisiaj. Dwa tygodnie przed planowaną datą porodu zaczęłam go sobie planować. W tym celu użyłam kreatora planu porodu dostępnego na stronie Fundacji Rodzić po Ludzku.

źródło: flickr.com

Pięknie w nim opisałam wszystko co tylko mogłam – od moich wymagań co do porodówki, poprzez osoby towarzyszące, obecność studentów przy porodzie, przygotowania mnie do porodu,  samego porodu i jego poszczególnych faz aż do moich wymagań odnośnie postępowania z dzieckiem po jego narodzinach.  I co? Jak przyszło co do czego to ten piękny plan gdzieś położyłam i nie został przekazany położnej. Cała ja! Teraz wiem, że i tak nie potoczyłby się on zgodnie z tym planem, ale wtedy wydawało mi się to bardzo istotne.

Planowałam poród w wodzie – sala z wanną była zajęta

Chciałam mieć możliwość chodzenia podczas porodu – musiałam leżeć bo  cały czas byłam podłączona do KTG

Chciałam rodzić bez znieczulenia – niestety się nie udało, dostałam aż dwa rodzaje

Nie chciałam stosować środków wywołujących poród – skurcze były nieskutecznie i trzeba było podać oksytocynę

Chciałam uniknąć nacięcia – nie wyszło

Po porodzie chciałam żeby mnie nauczono przewijać i ubierać małą – opieka na sali poporodowej była tak kiepska, że musiałam się sama tego nauczyć (ale to akurat wyszło mi na dobre)

Chciałam karmić wyłącznie piersią – w drugiej dobie musiałam raz podać mieszankę (Tu mam pretensje do pediatrów, bo dziecko było głodne nie dlatego, że nie miałam pokarmu, ale dlatego że miało krótkie wędzidełko podjęzykowe i nie radziło sobie z uchwyceniem brodawki, a lekarze w książeczce zdrowia wpisali – brak anomalii w obrębie jamy ustnej. Nawet tego nie sprawdzili, a można było je od razu podciąć i oszczędzić nam wielu problemów. Podcięcia dokonaliśmy 10 dni po porodzie – prywatnie!)

Tak sobie teraz wspominam i myślę, że pomimo tego, że poród nie potoczył się tak jak sobie tego życzyłam, to nie było tak źle. Owszem, wtedy wydało mi się, że wszystko jest nie tak i że umrę z bólu,  ale kiedy położna podała mi Karolinę, wszystko to przestało mieć jakiekolwiek znaczenie.  Byłam szczęśliwa, że moja Kruszynka jest już ze mną.

A jak było z Wami? Planowałyście cokolwiek czy poszłyście na żywioł?

Polecane dla Ciebie

  • Ja szłam na żywioł – i to z OGROMNYM uśmiechem na ustach. Między skurczami cieszyłam się jak głupia… dla mnie to było tak cudowne przeżycie, że brałam co mi los daje na klatę… Nie planowałam, nie myślałam jak to będzie… może to uchroniło mnie przed niepotrzebnym strachem i paniką. Chętnie powtórzę ponownie z tym samym podejściem 🙂

    http://www.MartynaG.pl

  • Ja jestem właśnie na etapie planowania mojego porodu (34tc). Wiele mam oczekiwań i planów, ale zweryfikuje je życie. Muszę przysiąść i zrobić plan porodu.
    Pozdrawiam 🙂

  • mooniek_b

    a w ktorym szpitalu rodzilas??

  • U nas również na planach się skończyło, bo już od startu wszystko poszło nie po naszej myśli – początek na patologii, gdzie już odmówiono mi jakiegokolwiek znieczulenia (poród postępował bardzo wolno, a bano się mnie puścić do domu), studenci bili drzwiami i oknami (chociaż nie chciałam być królikiem doświadczalnym), nacięcie być musiało, a o pomocy przy pierwszych krokach pielęgnacji Dziecka mogłam pomarzyć. Takie chyba już są realia w tych naszych szpitalach…

  • Magda

    Po traumie jaką przeszłam rodząc pierwsze dziecko z wagą 4200 przez 11h leżąc plackiem bo nie pozwolono mi ani razu wstać,przy drugim mialam juz plan jak chce rodzić.Tylko cc i tylko w szpitalu gdzie mój lekarz prowadzący jest ordynatorem..Dopiero tym razem poród mimo ze przez cc był dla mnie czymś pięknym.Na drugi dzien biegałam po oddziale lepiej jak rodzące sn.Co do samego cc to jedyna rzecz jaka byla dla mnie traumą to zakładanie cewnika 😉

  • Z tym wędzidełkiem to już nie po raz pierwszy spotykam z bagatelizowaniem problemu przez lekarzy.
    Planowałam. Skorzystałam z dostępnych alternatywnych metod łagodzenia bólu dostępnych w moim szpitalu. Byłam ponad tydzień po terminie. Nie miałam bóli, nie odeszły mi wody. Wszystko działo się w zawrotnym tempie kiedy już pojawiły się pierwsze skurcze. Bardzo pozytywnie wspominam mój poród i życzyłabym takiego większości kobiet. 😉

  • Ja owszem, planowałam, ale tak jak u Ciebie, życie zweryfikowało wszystko i z planem nie poszło chyba kompletnie nic 😉